Był cichym wielbicielem Piłsudskiego, zaczytywał się w literaturze romantycznej, w przeciwieństwie do innych generałów i towarzyszy stronił od alkoholu... Tak chcieliby widzieć Wojciecha Jaruzelskiego jego miłośnicy; gorzej, gdy widzą go tak autorzy jego biografii. Oczywiście, Piotr Gajdziński miłośnikiem generała nie jest, choć sporo w jego książce „Czerwony ślepowron. Biografia Wojciecha Jaruzelskiego” sympatycznych dla naszego bohatera uwag. Z najważniejszą: może i był świnią, ale naszą; agentem Moskwy na pewno nie był. Książka szykowana była na 35. rocznicę wprowadzenia stanu wojennego, ale coś nie wyszło. Błędem są gawędziarski ton oraz osobiste, niekiedy żenujące, wtręty autora. Mylący jest także podtytuł – „biografia”.

Jak można nazywać biografią książkę, w której nie uwzględniono prac źródłowych, w tym książki Lecha Kowalskiego „Jaruzelski. Generał ze skazą” – pierwszej naukowej biografii Jaruzelskiego? Tu i ówdzie dojrzewa pomysł jego degradacji ze stopnia generała. Pracę Gajdzińskiego można uznać za głos w tej dyskusji, wiadomo po czyjej stronie.