Święty Polikarp, podobnie jak św. Klemens Rzymski i św. Ignacy z Antiochii, należy do grona Ojców Apostolskich, czyli świętych pisarzy kościelnych żyjących jeszcze w czasach apostolskich i przekazujących chrześcijaństwu lat późniejszych treści pochodzące od Apostołów. Strzegli oni młodą wspólnotę przed herezją i fałszywą nauką, jak również otaczali ją troską w czasie cesarskich prześladowań. Polikarpa spotkała za to śmierć męczeńska, którą poniósł na stadionie w Smyrnie. Świadectwo jego śmierci to najwcześniej zachowane akta chrześcijańskiego męczeństwa.

Polikarp był uczniem św. Jana Ewangelisty, który z czasem wyznaczył go na biskupa Smyrny – ważnego ośrodka handlu, nauki i kultury w tej części cesarstwa. Roztropnie i odważnie przewodził on wspólnocie w Smyrnie, zyskując uznanie m.in. Ignacego z Antiochii, który scharakteryzował go jako dobrego pasterza i męża niezłomnego w wierze. Biskup Smyrny nie był człowiekiem wybitnie wykształconym, ujmował jednak prostotą i głęboką duchowością, a jego autorytet w młodej wspólnocie Kościoła był znaczący, wszak zabierał głos w najważniejszych sprawach ówczesnego Kościoła; m.in. ok. 155 r. przybył do Rzymu, by z papieżem Anicetem wypracować wspólne stanowisko w zakresie dnia obchodzenia Wielkanocy. Święty Polikarp należał do grona najpopularniejszych świętych wczesnego chrześcijaństwa.

Św. Polikarp, biskup i męczennik ur. ok. 69 r. zm. 156 r.