Pożar, jaki wybuchł 17 sierpnia br. w Psarach (parafia Obryte) i strawił prawie 30 budynków gospodarczych, wywołał ogromną falę współczucia. Na apel Biskupa płockiego, wystosowany
natychmiast po pożarze i odczytany we wszystkich parafiach diecezji, odpowiedziało wielu diecezjan. W morzu złych wiadomości, tak często publikowanych w prasie,
warto dostrzegać i opisywać w mediach także te dobre. Dlatego chcemy wymienić z wdzięcznością tych wszystkich, którzy otworzyli swoje serca, niosąc hojną pomoc. Pogorzelcom
z Psar pomogli: bp Stanisław Wielgus (1000 zł), ks. Wiesław Leszczyński (100 zł) oraz parafie: Góra (640 zł), Gzy (1100 zł), Obryte (5012 zł), Pniewo (5200 zł), Popowo (2020 zł), Przewodowo
(1520 zł), Pułtusk św. Józefa (3050 zł), Pułtusk św. Mateusza (7100 zł), Pułtusk św. Stanisława Kostki (1680 zł), Pułtusk-Popławy (2100 zł), Sokołowo (1185 zł), Szyszki (2560 zł), Winnica (850 zł), Zambski
(1800 zł), Zatory (1625 zł) oraz osobno wieś Wypychy z parafii Pniewo (150 zł).
Zebrana pomoc finansowa została rozdzielona stosownie do szkód, które ponieśli rolnicy. Otrzymali ją: Jan Jabłoński, Jerzy Jabłoński, Adam Jończyk, Stanisław Jusiński, Ryszard Lepert, Tadeusz Milczarczyk,
Tadeusz Seroka, Jan Stopka, Barbara Szerewicz, Wiesław Tyszkiewicz oraz Mirosław Kasza z Sadykrza, który poniósł szkodę już po pożarze w Psarach.
Z całej diecezji (choć nie tylko z terenu diecezji) dla poszkodowanych rolników napłynęło zboże. W sumie od różnych ofiarodawców przywieziono 180 ton zboża, które rozdzielono
pomiędzy poszkodowanych.
Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.
Opowiadanie odsłania chwilę, w której król przestaje iść na czele ludu. Wiosna jest czasem wypraw wojennych, a Dawid zostaje w Jerozolimie. Zaczyna się od wygody, która nie stawia oporu pokusie. Dawid chodzi po dachu pałacu i patrzy z góry. Ten szczegół ma ciężar. Narracja jest oszczędna i chłodna. Tym wyraźniej widać, jak władza staje się narzędziem ukrycia. Król widzi, a potem coraz częściej „posyła”. Posyła po kobietę, posyła po męża, posyła list z rozkazem śmierci. Batszeba kąpie się, a narrator podkreśla czasowniki władzy: Dawid posłał po nią i wziął ją do siebie. Wzmianka o jej oczyszczeniu po nieczystości przypomina język Prawa i potwierdza, że poczęcie wiąże się z tą nocą. Potem przychodzi wiadomość o ciąży. W tle stoi Uriasz Chetyta, mąż Batszeby, cudzoziemiec wierny Izraelowi. Imię Uriasza (Uriyyāhû) niesie Imię Pana. Dawid sprowadza go z frontu, wypytuje o wojnę i odsyła do domu z podarunkiem z królewskiego stołu. Uriasz śpi jednak przy bramie pałacu wraz ze sługami. W dalszym ciągu opowiadania uzasadnia to pamięcią o Arce i o wojsku w polu. Jego postawa obnaża serce króla. Dawid upija Uriasza, a on nadal nie schodzi do domu. Król pisze list do Joaba z rozkazem ustawienia Uriasza w najcięższym miejscu bitwy i odstąpienia od niego. List niesie sam Uriasz. To obraz człowieka niosącego własny wyrok. Ginie Uriasz i giną także inni żołnierze. Zło rozlewa się poza prywatny grzech i dotyka wspólnoty. Tekst jeszcze nie pokazuje Natana, a już waży cisza Boga. Słowo Pana wróci i nazwie grzech po imieniu. Pomazaniec potrzebuje prawdy, aby wejść na drogę nawrócenia.
Przemoc w szkole zawsze jest złem – bez względu na okoliczności. Ale jeśli kolejne dramatyczne zdarzenia z udziałem nauczycieli i uczniów sprowadzimy wyłącznie do potępienia jednostki, przeoczymy systemowy problem, który narasta od lat. W Głogowie nauczyciel techniki miał dopuścić się agresji wobec 12-letniego ucznia. Sprawa trafiła do prokuratury. To nie tylko incydent. To sygnał alarmowy.
Zacznijmy jasno: nauczyciel nie ma prawa bić, szarpać ani wyzywać ucznia. Każdy taki czyn jest naruszeniem prawa, etyki zawodowej i zaufania społecznego. Obdukcja, zgłoszenie na policję i do prokuratury – to naturalna, konieczna droga. Odpowiedzialność indywidualna musi zostać wyciągnięta.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
